Bobby Edgar

Życie człowieka przemija jak rzeka. Nic na to nie możemy poradzić.  Musimy brać co tylko z życia można wycisnąć, by później niczego nie żałować.  Musimy wykorzystać każdą chwilę, by na starość nie mieć pretensji tylko do siebie. Młodość jest ulotna jak ptak. Szybko przemija. Człowiek będąc dzieckiem chce jak najszybciej dorosnąć, by móc samemu podejmować decyzje. Chce być samodzielny i niezależny. A kiedy ta samodzielność nadchodzi to stajemy się bezradni. Nie wiemy jak żyć, jak postępować by było dobrze. Ciągle za czymś gonimy.

Szukamy sławy, pieniądza. Bierzemy udział w wyścigu szczurów. Wtedy myślimy, że dobrze byłoby być znów dzieckiem i o nic nie martwic się. Ale niestety czas nie cofa się. Więc żyjemy dalej i dalej. Nawet nie zauważamy, kiedy nadchodzi starość. Zdrowie zaczyna już szwankować, na twarzy pojawiają się zmarszczki i nasz dzień staje się krótszy. Wtedy myślimy, gdzie ta młodość?  Gdzie ta radość z życia, śmiech, zabawa, spontaniczność? Nie pamiętamy, czy kiedykolwiek była, czy nam się to tylko przyśniło.